مسئولیت پذیری و خویشتن داری و داشتن انضباط فردی از ارکان مهم اخلاق فردی و اجتماعی است. هر جامعه برای رشد و حتی رویارویی با بحران نیازمند افراد مسئولیت پذیر و منضبط می باشد. البته واژه جامعه رامیتوان برای خانواده( کوچکترین نمونه از جامعه) ،و حتی وسیعتر نیز به کار برد. در زندگی روزانه افراد مسئولیتهای مختلفی را گاه براساس انتخاب خویش و گاهی بنابر نقش یا ماموریتی که در جامعه یا حتی دنیا برایشان تعریف شده عهدار می شوند. یکی از این مسئولیتها را میتوان مسئولیت شهروندی در نظر گرفت. مسئولیت پذیری یعنی پاسخگو بودن در برابر کسی یا چیزی و به نوعی توانایی تشخیص واکنش مناسب. مسئولیت پذیری یکی از ارزش های جامعه محسوب شده و این در حالی است که بسیاری از نابسامانی های اطرافمان به دلیل مسئولیت ناپذیری ما یا دیگران بروز می کند. اما در کنار مسئولیت پذیری نیازمند داشتن خودانضباطی و خویشتن داری نیز می باشیم. خویشتن داری و خودانضباطی یعنی پذیرش محدودیت های واقع بینانه که یا برای دستیابی به اهداف یا از سوی جامعه برای داشتن زندگی اجتماعی مناسب و حتی برای ایجاد ارتباط مناسب تعریف کرد. در صورت فقدان خویشتن داری و خود انضباطی افراد بدون در نظر گرفتن نیازهای دیگران هر کاری که میخواهند انجام میدهند و یاد نمی گیرند که هر رابطه مستلزم مشارکت و عمل متقابل است و این به نوعی عدم مسئولیت پذیری فرد را نشان می دهد. داشتن مسئولیت پذیری و خودانضباطی باعث می شود حتی در شرایط بحرانی مانند شیوع یک بیماری و... نقش خود را به درستی ایفا کرده و با تحمل ناکامی های کوچک و صرف نظر از هدفها و دلخوشی های آنی به اهداف بزرگتر دست یافت.

گردآوری: مهناز احمدی

زیر نظر: خانم ژیلا ارغوانیان( کارشناس ارشد روانشناسی)